Gisteren moest ik voor de voorlaatste keer bij K&G met Fien. Géén prikjes deze keer, joepie! Wel een extreem verlegen kindje dat meer leek op zo’n babychimpansee die zich aan zijn moeder vastklampt. Maar soit, ik zou ook verlegen zijn als ik in mijn body’ke bij vreemde mensen zou moeten zitten.
Fien is haar leven begonnen aan p75 voor lengte én gewicht, en heeft die curve een goed jaar minutieus gevolgd. Maar kijk, er is eens iets veranderd: voor gewicht zit ze tussen p50 en p75, en voor lengte zit ze precies op p50. Een gemiddeld kindjen dus, geen echt grote meer. Niet dat mij dat ook maar één onnozel barstje uitmaakt, hoor, het is maar een vaststelling. Integendeel zelfs, ik ben altijd bij de allergrootste geweest, vooral als kleuter en in de lagere school, en dat is eigenlijk niet echt tof. Al vind ik het als volwassene wel handig dat ik op een concert ten minste iets kan zien…
Voor het eerst moest ze ook écht tonen wat ze kon. De vorige keren vroegen ze gewoon aan mij of ze dit of dat al kon. En eigenlijk vond ik dat wel handig, want ze was dus zo verlegen dat ik echt twijfelde of ze überhaupt ook maar één vingertje zou uitsteken om te doen wat haar werd gevraagd. Maar kijk, van zodra de blokjes voor haar neus stonden, was de drang om ze op elkaar te stapelen haar blijkbaar te machtig, en haar toren werd zelfs hoger zonder te wankelen dan ik had verwacht. Om op een bal te schoppen moest ze natuurlijk wel zelf stappen, en schoppen als je je met beide armpjes rond mama’s been klemt euh… dat gaat niet zo goed. Maar na wat aanmoediging én de belofte dat ik haar hand zou blijven vasthouden, schopte ze braaf tegen de bal. Oef. Niet dat dat veel uitmaakt, er hing geen diploma aan vast ofzo, maar ja, je hoopt toch wel dat ze ten minste tonen wat ze thuis probleemloos kunnen hé…
Dus voila, alles is prima en alles is perfect. Ze slaapt als een roosje, ze babbbelt honderduit (thuis toch), ze eet best wel flink, en ze is goed gegroeid in de lengte en de breedte. Goedgekeurd door K&G. Al een sjans dat ze geen stempel op haar voorhoofd meekreeg…
May 16th, 2012
Fien en ik, wij hebben een nieuw lievelingsboek. Dit:
Ik ontdekte het boek in een fijne Maastrichtste kinderboekenwinkel toen mijn voeten mij écht niet meer verder wilden dragen. Gelukkig stonden daar enkele heerlijk zachte stoelen en vonden ze het daar duidelijk niet erg dat ik even in hun boeken snuisterde. Van zodra ik dit boek in handen kreeg, was ik verkocht. En het boek ook, aan mij, even later.
Ik wilde het Fien eigenlijk voor haar tweede verjaardag (volgende maand) geven, maar dit weekend op een dood moment zag ik het boek liggen, en ik had het al aan haar getoond voor ik me mijn voornemen herinnerde. Tant pis, ze zal nog genoeg voor haar verjaardag krijgen. En Fientje was ook meteen hélemaal verkocht. Normaal kan ze niet snel genoeg de blaadjes omslaan en moet ik belachelijk korte verhaaltjes NOG verder inkorten omdat ik de tijd niet krijg om ze voor te lezen/ te vertellen. Maar nu, woooooooow. Met een geduld dat ik haar nog nooit eerder had zien opbrengen zocht ze minutieus de bladzijden af naar de taart. Dat was de eerste keer. Aan het einde van het boek vroeg ze meteen om nog eens te herbeginnen. Ik vertelde haar het verhaaltje van de taart. Of beter, de drie verhalen want dit boek is een drie-in-één. Na de tweede lezing wilde ze wéér opnieuw beginnen, en ik wees haar op het verhaal van het varkentje. De derde keer over de eendjes. De vierde keer het zielige konijntje, dat ze zelf had ontdekt. Ik vertelde het verhaal bij de prenten, zij wees met haar vingertje wat ze zag. De vijfde keer stelde ik haar vragen, en ze formuleerde zelf wat er gebeurde (met haar beperkte middelen hé). Echt nog nooit meegemaakt. Wat een geduld. Wat een toewijding. Terwijl ik tevoren nauwelijks één verhaal mocht uitlezen, vroeg ze me nu telkens te herbeginnen. “Koekje leesje”, zegt ze dan.
Maar ere wie ere toekomt, dat ligt dus niet aan mij hé, dat ze zo geboeid was. Dat is volledig, voor 100%, de verdienste van tekenaar Thé Tjong-Khing. Het is een gróót boek, en de prent beslaat telkens een dubbele bladzijde, dus er is veel plaats en veel te zien. Er zijn veel personages, met elk hun eigen verhaal, maar het wordt nooit overweldigend, alles is sober maar mooi en duidelijk getekend. Er is nog zó veel te ontdekken, ik heb het gevoel dat we nog geen tiende van het boek hebben gezien. En net als Fien keer ik met plezier keer op keer terug naar die eerste pagina, om een nieuw verhaal van een nieuw personage te ontdekken, en ook de samenhang tussen de verschillende verhalen.
Dit is een boek dat ik zal koesteren, nog vele jaren lang. Dit is ook een boek dat niet alleen écht jonge kindjes zoals Fien kan boeien, ze zal er volgens mij nog heel haar kleutertijd en een deel van haar kindertijd naar teruggrijpen. Tot ze de magie verliest van het prentenkijken, wellicht, al hoop ik voor haar dat dat nooit gebeurt. Maar als ze een beetje op haar mama trekt, herontdekt ze die magie gewoon weer als ze zelf kindjes krijgt…
May 2nd, 2012
May 02nd, 2012 | Categorie:
Kindje Appetie!
Latutie!
Pasta op!
Eeeee. Ooooooop!*
(* Appelsien! Laat u zien! Pas maar op of ik eet u op!)
May 2nd, 2012
De voorbije maanden had ik het gevoel dat haar ontwikkeling met mondjesmaat vooruit ging, en dat ze gewoon gezapig als een schildpad beetje bij beetje dingen bijleerde. Maar tegenwoordig gaat Fien er plots met kangoeroesprongen vandoor. Op een paar weken tijd is haar taalgebruik compleet geëxplodeerd: ze spreekt met tweewoordzinnen alsof ze nooit iets anders heeft gedaan, kent ongelooflijk veel woorden actief en nog veel meer passief, ze brabbelt honderduit (en herhaalt het keer op keer als we het niet begrijpen, desnoods steeds luider), en ze herhaalt alles met veel plezier. De dingen die we haar niet willen leren eerst natuurlijk. Haja.
Ook op andere vlakken wordt ze duidelijk steeds meer kleuter en valt het peuterige er blaadje voor blaadje af. Ze speelt volwassener, weet verdomd goed wat ze wil, speelt steeds meer fantasiespelletjes, weet perfect over te brengen wat ze wil eten, doen of aantrekken, en maakt van haar oren als ze haar zin niet krijgt. Hoewel ook dat eigenlijk goed meevalt. Ze is een tijdje een enorm zaagkindje geweest, misschien uit frustratie omdat het allemaal niet snel genoeg ging, maar sinds die enorme sprong is ze eigenlijk terug veel makkelijker in de omgang.
Meestal kijk ik vol bewondering toe hoe ze die grote stappen zet en hoe dat kleine meisje steeds meer toont wie ze is en wat ze kan. Elke dag verwondert ze mij, elke dag opnieuw valt mijn mond open omdat ze nóg iets kan wat ik nog niet wist. Maar ook elke dag verdwijnt een klein beetje knoddigheid en onbeholpenheid. Oh mijn lieve kleine meisje, groei maar lekker voort en ontdek maar de wereld, ik zal altijd achter je staan. Maar ga ook niet te snel alsjeblieft, mijn moederhart kan dat nog niet aan.
April 30th, 2012
Ik heb mij dat al vaak afgevraagd. Als kind deden wij in principe niet zo veel. Allee, jawel, we zaten in de jeugdbeweging en ik heb tientallen verschillende hobby’s gehad over de jaren, van zwemmen over rolschaatsen tot taekwondo, maar we gingen met mijn ouders niet regelmatig ergens naartoe. Of toch niet voor zover ik mij herinner. Het occasionele pretpark in de zomer, ja. Of gaan wandelen in het bos, ook plezant. Of het park. Pas op, tis niet dat ik iets te kort kwam hé, dat is geen klacht ofzo. Tis gewoon dat ik daardoor niet overdreven veel inspiratie heb over wat ik ga doen later met mijn koterkes.
En dus sta ik daar al jaren af en toe eens bij stil. En af en toe denk ik dan eens: oooh ja da’s leuk, daar kijk ik al naar uit. Ik wacht bijvoorbeeld geduldig tot ze oud genoeg zijn voor Technopolis, dat lijkt mij de max, al ben ik er nog nooit geweest. En gisteren en vandaag werden mij plots weer twee wijze ideeën in de schoot geworpen.
- Activiteiten om de kinderen bewust te maken van het milieu en vervuiling. Dat klinkt vreet saai, maar dat hoeft het niet te zijn hé. Bijvoorbeeld de Blue Mile die voorlopig alleen in het VK bestaat: leg één mijl af in, op of in de buurt van water. Om het bewustzijn over het belang van zoet- en zoutwateromgevingen te promoten. Dat lijkt mij plezant om zoiets te doen. Ge kunt gewoon langs het water gaan wandelen of fietsen natuurlijk, maar ge kunt ook een rubberboot lenen van iemand en hem omvormen tot piratenschip, als de kinderen wat groter zijn tenminste. Of meedoen aan International Coastal Cleanup en het strand of een rivierbedding helpen schoonmaken. Of met Clean up the world zwerfvuil aanpakken als vrijwilliger. Of met Earth Hour een bosspel spelen in het donker. Ik zeg maar iets.
- Zelf een Guinness Book of records maken. Het idee heb ik van hier. Ook wel wijs voor een verjaardagsfeestje bijvoorbeeld. Zotte records halen, zoals de luidste lipscheet, of de meest overtuigende imitatie van een olifant, of het grootste kaartenhuis… ik zal er eens goed moeten over nadenken tegen dat het zo ver is.
Wijze tips voor dingen met kinderen, en vooral dan met peuters en jonge kleuters voorlopig, moogt ge mij altijd doorsturen.
April 27th, 2012
Hier, ga dit eens lezen. Bieke zegt precies wat ik er ook van vind.
Jong toch ik vind dat soms vermoeiend, moeders die altijd het gevoel hebben dat ze zich moeten verdedigen. Want oké, er ZIJN wel degelijk mensen die anderen een schuldgevoel aanpraten, maar zó veel nu ook weer niet. Mensen praten zich dat schuldgevoel meestal zélf aan zonder enige hulp van buitenaf.
Da’s trouwens ook een deel van de reden waarom ik mijn kind zelden echt ophemel. Allee, natuurlijk is ze het liefste en tofste kindje ter wereld, da’s logisch, het is nu eenmaal mijn eigen kind en zowat iedereen vindt dat van zijn eigen kind. Maar voor de rest, qua ontwikkeling enzo, is ze bijzonder gemiddeld. Ze is niet te rap en ze is niet te traag. En ik vind dat niet erg, want zo staat ze langs geen enkele kant onder druk.
En ik weet het, het is soms verleidelijk hé, om als iemand zegt “mijn kind doet dit of dat” om daarbij in de verdediging te springen, maar ik probeer mij daar echt bewust niet mee in te laten. Ik zeg nog liever niets dan dat ik mezelf, mijn keuzes of mijn kind verdedig voor iets waarvoor ik me niet hoef te schamen. Ik vertel wél vaak wat Fien doet of kan of zegt, of welke keuze Bert en ik hebben gemaakt, maar niet om een ander zijn keuze af te kraken, wel omdat het gewoon plezant is om dingen te vertellen, omdat ik graag tetter. Ik ga nooit iemand moedwillig afkraken, dus hoeft ook niemand dat zo op te vatten.
Ik ben er ook van overtuigd dat je als ouder niet écht veel mis kan doen voor je kind. Zeker niet wat onnozele dingen als borstvoeding/flesvoeding, crèche/onthaalmoeder/thuisbijven, veel/weinig speelgoed, dure/goedkope kleren betreft. Dat maakt gewoon niet uit, op de lange termijn. Geef je kind de liefde die het nodig heeft, verzorg hem goed, en voed haar op volgens je eigen geloof, mening, idealen,… Het komt wel goed. Doe gewoon je best. Maak de keuzes die je kan of wil maken en maak er gewoon het beste van.
April 23rd, 2012
Allee, de lekkerste die ik zelf al gemaakt heb hé. En dan nog alleen van de voorbije veertig dagen.
Op vraag van Lieve…
Veggie lasagne met tomaten, champignons en Philadelphia – Photo-copy – Echt waar, om je vingers bij af te likken.
Belachelijk lekkere eitjes in tomatensaus – Photo-copy – Nom nom nom, geen moment vlees gemist. Ha nee, want ge hebt eitjes hé.
Bladerdeegtaartje met geroosterde groenten – Jeroen Meus – Mmmmm. Het zal met spekjes ofzo ook wel lekker zijn, maar ik heb dat er écht niet in gemist.
Courgettelasagne – Photo-copy – Ook al zo’n toppertje!
Pasta al forno con broccoli – Tallore – Wat gehakt zou hierin niet misstaan, maar ik heb het niet gemist. Wel GOED kruiden!
Hartig tomatentaartje – Photo-copy – Ook dit heeft ten zeerste gesmaakt, al had ik wel te weinig gemaakt. Pak maar een hele taart per volwassene, een halve was wat te weinig… Opgelet, ge moet ook wel de ingrediënten van de pesto in huis halen.
Pompoentaartjes – Photo-copy – Als hapje, als voorgerecht of gewoon als hoofdgerecht met een slaatje erbij. Grooaar!
Spinazielasagne van De Wassende Maan – ga naar groentewijzer/spinazie/lasagne met spinazie
Geen van deze gerechten zet je in een half uurtje op tafel, dat klopt. Echt snel zijn ze niet. Maar lekker! En ook echt de moeite. En écht overdreven lang duren ze nu ook weer niet, ik denk niet dat ik ooit langer dan drie kwartier of hoogstens een uur in de keuken heb gestaan, al moet je daar soms wel nog de oventijd bijtellen (maar daarvoor moet ge niet in uw keuken staan hé, ge moet gewoon op tijd kunnen beginnen. Ideaal voor als ge bezoek hebt, vind ik).
Allee, smakelijk! Ik krijg al weer honger…
April 12th, 2012
Kijk. Voor een boost van vrolijkheid en geluk: kijk!
Caine’s Arcade from Nirvan Mullick on Vimeo.
April 12th, 2012
Ik zie op het net een hoop conclusies passeren, dus ik zal de mijne ook maar geven hé.
Ik heb 28 van de 40 dagen geen vlees gegeten. Ik vind dat niet slecht, vooral omdat ik vaak heel hard naar energie moest zoeken en er toch nog in slaagde om vegetarisch te eten. Dank u Dokter Oetker, voor uw mozarella-, vierkazen- en vegetale pizza’s. Op mijn bokes geen vlees eten vond ik niet echt een groot probleem. Ik ben toch al niet zo’n grote charcuterie-eter en ik eet doodgraag américain maar dat mag ik als zwangere sowieso al niet eten. Ik heb vooral veel lentesla gegeten en bokes met confituur en een stukske kaas. Nom nom. Maar intussen heb ik wel kip curry en kreeftensla gekocht, en die hebben mij eerlijk gezegd ook geweldig hard gesmaakt.
Ik heb veel lekkere nieuwe gerechtjes ontdekt. En ook veel gerechtjes waarvan ik dacht: ja, oké, lekker, maar het zou nog beter zijn met spekskes. Maar toch, écht veel lekkere veggiedingen ook. Ik heb niet veel vleesvervangers gegeten, en die die ik wel heb gegeten vond ik op zich niet slecht maar ook niet om over naar huis te schrijven. Maar ik heb wel zéér lekkere nieuwe bereidingswijzen van groenten en een hoop lekkere vleesloze pasta’s gevonden. Ik zou daar graag nog een beetje mee verderdoen, met dat vegetarisch experimenteren, want op Pinterest staan nog heel veel gerechtjes die ik nog niet heb geprobeerd.
Voor de rest doe ik niet mee aan voornemens. Ik heb nog een dikke twee maanden zwangerschap voor de boeg, en ik weet ook dat het leven met een klein boeleke écht niet ideaal is om lang in de keuken te staan, dus het enige wat ik mij voorneem is net als vorige keer: zo gezond mogelijk eten. Slaatjes en makkelijke gerechtjes met veel groenten enzo. Maar dus niet vleesloos. Gezond eten is in zo’n periode al moeilijk genoeg…
Maar volgend jaar hé, volgend jaar doe ik zeker weer mee en dan wil ik graag proberen om volledig of bijna volledig veggie te gaan. Deal?
April 10th, 2012
Vanmorgen hing er een hooiwagen binnen aan de garagedeur. Dag spin. Zei ik. Heel even overwoog ik ze gewoon te laten hangen. En toen was ze plots plat…
March 29th, 2012
Previous Posts
